Fonzileri Silivri’ye boş göndermez, bir türkü yakarım!

Atatürk, Politika Kasabasına 88 yıl öteden ‘vah vah’ diye bakarken siyasetten spora, bahisten finans sistemine kadar her yere sıçramış okun üzerine fon cilası çekiliyor; emekli ve asgari ücretli açısından yoka saran ortalığı her bakımdan çok götürüyordu! Mevzu mühim…

***

Attila İlhan, büyük bir şair, romancı, düşünür, deneme yazarı, gazeteci, senarist ve eleştirmen olarak kazandırdığı eserlerle edebiyat ve fikir dünyamıza önemli katkılar sağladı. Yürüdüğü yolda yalnızdı ve ölümünden sonra bu yalnızlığın içine gömüldü…

Ondan farklı bir dünyası olan büyük sanatçı Ahmet Kaya ise protest müziğin zirve isimlerdendi. Albümleri en çok satanlar arasında yer alırken aramızdan ayrıldı.

İlginçtir, Attila ilhan bugün muhteşem eserlerinden çok Ahmet Kaya’nın yorumladığı şarkılara, türkülere güfte olan anlamlı şiirleriyle geziniyor aramızda! Bugün içimize sızmış birileri daha var: Bu güruha kimi ‘fon vurguncusu, soyguncusu’ diyor kimi de kısaca ‘fonzi’! Fonzilerle Attila İlhan ve Ahmet Kaya gibi iki büyük değeri yan yana getirmek istemezdim ama sembolleşmiş bazı şarkılar ve türküler birilerinin yüreğini kanırtsın istedim!

Usta sanatçı;

İki damla gözyaşımla satıldım pazarlarda
Kırdılar yüreğimi kırdılar azarlarla
Sürgünlere yolladılar sabah dörtte yağmurlarla
Ben yandım siz yanmayın Allah aşkına

Diye terk etti çok sevdiği dostlarını ve ülkesini…

Usta kalem ise;

Görünmez bir mezarlıktır zaman
Şairler dolaşır saf saf tenhalarında
Şiir söyleyerek
Kim duysa korkudan ölür
Tahrip gücü yüksek saatli bir bombadır patlar
An gelir, Attila İlhan ölür

Diyerek veda etti bizlere…

O, “Marş söylemeden ölmek bize yakışmaz” derken, Ahmet Kaya bunu türküleştiriyordu…

Sonra an geliyor,

Paldır küldür yıkılır bulutlar
Gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet
O eski, o eski heyecan ölür
An gelir biter muhabbet

Diyordu ikisi birden!

Ve biliyorlardı ki:

Sehpada Pir Sultan ölür
Son umut kırılmıştır Kaf Dağı'nın ardındaki
Ne selam artık ne sabah
Kimseler bilmez nerdeler namlı masal sevdalıları

Ahmet Kaya, “Metrisin Önünde” duruyor ve

Metris’in önünde durdum
Hasretim yerlere vurdum
(…)
Geze geze yoruldum ben
Gökyüzüne vuruldum ben
Mahpuslarda duruldum ben

Diyor, başını dik tutuyordu.

Bugün fon ile milleti donuna kadar soyanların başı ne kadar yere eğikse onlarınki o kadar dikti. Bir soyguncu;

Vurun beni kemik kemik
Sökün beni tırnak tırnak
Deri deri yüzün beni
Oy lili, oy lili, oy lili

Diyebilir mi? Onlar diyor ve dedirtiyordu!

Daha ‘Cinayet Saati’ne tanıklık etmeden, ‘Zagrep Radyosunda Lili Marlen Türküsü’ dinlemeden yazı bitti!

***

Eeee, fonziler ne olacak derseniz, adlarını anmaya değmez derim. Ama onları Silivri’ye boş göndermez, bir türkü yakarım!

Biz fonziyiz milletin cüzdanına dadandık
Bu uğurda hak/hukuk tanımadan abandık
Enselendik! Baktık ki, insanlığa yabandık
Öylesine pişkiniz, yüzümüz kızarmıyor