İktidar bloğu ise başka sorunlara gebe. Görünüşte Erdoğan şanslı. Çünkü muhalefet bölünmüş durumda.
Tüm anketlerde politik bir muamma olarak kararsızlar grubu var. Pek çok araştırmada ülkenin en büyük partisi kararsızlar. Bu durum bir yere kadar normal. Çünkü seçim arası dönemlerde, politik tansiyonu artıran atipik bir gelişme yoksa kararsız oylar genelde yüksektir. Kararsızlık bir yanıyla “seçim zamanı gelince bakarız” şeklinde özetleyebileceğimiz eyyamcı bir tavrın ifadesi, diğer taraftan ise daha önceki seçimlerde politik tercihini ortaya koyan geniş kesimler açısından politik bir yorgunluğun dışa vurumudur. Sonuç olarak bugün itibariyle yüksek çıkan kararsız oylar seçim sürecine girildiğinde birden buharlaşabilir. Ayrıca kararsızlık partileri beğenmeme ve (veya) politik aktörleri protesto etmenin yanı sıra pekala siyaseti çok ciddiye alan fanatik tavrın bir alternatifi olarak da okunabilir. Anadolu’da, bilhassa sağ seçmen arasında rengini ve tavrını belli etmeme eğilimi çok yaygındır. Tecrübeyle sabit olduğu üzere bekle gör siyaseti bekleyenlere çok sayıda fırsat kapısı açabilir.
Tüm bunlar şüphesiz ki doğru. Ama başka doğruları daha var siyasi hayatımızın. Muhalif kesimde büyük bir bozgun havası ve kaos, iktidar bloğunda ise heyecan eksikliği ve kendini tekrar sorunu var. Önce muhalefetten başlayalım. Kimse bir sonraki seçimde muhalefetin tek bir adayda birleşip Erdoğan’ı sandıkta yeneceğine inanmıyor. Umut yerini karamsarlığa bıraktı. 2023’deki büyük beklentiler eldeki vasatı korumaya yönelik minimalist bir tavra doğru geriledi. İmamoğlu hapiste. Genel kanaat üst mahkemede aleyhte verilen cezaların onanacağı şeklinde. Üstelik yolsuzluk davasında beraat çıkma ihtimali sürpriz sayılıyor. Diploma meselesini saymıyorum bile. Yavaş’ın CHP’den istifası ise adaylık için uygun zamanı kollamadan çok siyasetten uzaklaşma hamlesi olarak yorumlandı. DEM siyasi iktidarla pazarlık ve müzakere havasında. Milliyetçi partiler de MilliGörüş partileri de birlik görüntüsünden uzak. Herkes kendi partisi, liderliği ve iddiasını sonuna kadar korumak istiyor. Elbette seçim zamanı geldiğinde bir seçim ittifakı olabilir. Ama Kılıçdaroğlu’nun adaylık sürecinde görüldüğü üzere son anda alınan aksiyonlar hiç de hayırlı sonuçlar doğurmuyor. Gidişat az çok belli. Özel’in Erdoğan’la yarıştığı bir sona doğru ilerliyoruz. Bu arada tek sorun birlik ve liderlik eksikliği de değil. Partilerin tabanlarının sesini dinlemediği yönünde ciddi yakınmalar da var. Mesela çözüm süreci yasasına Özel’in Yeni Partisinin verdiği destek Atatürkçü kesimde büyük bir terk edilmişlik duygusuna yol açtı. Sonuç olarak halkın sesi genel başkanlara ulaşmıyor. Elitlerin dünyası vatandaştan farklı.
İktidar bloğu ise başka sorunlara gebe. Görünüşte Erdoğan şanslı. Çünkü muhalefet bölünmüş durumda. Ancak AKP-MHP ittifakının topluma söyleyeceği yeni bir şey yok. Uzun iktidar döneminde her söz söylendi, her vaat tükendi ve bolca hayal kırıklığı yaşandı. Fon krizi siyaset kurumunun bürokrasi ve bürokrasinin finans kapital üzerindeki denetim eksikliğini ortaya koydu. Ayrıca Türk ekonomisinde bazı kırılganlıkların olduğu hususu inkar edilemez bir gerçek olarak önümüzde durmakta. İktidar bloğu sistematik bir değişikliğe yanaşmıyor. Bürokrasiye taşınacak yeni kadrolar ve fikirler de yok. Tüm bu sorunlar ve hatırlatmalar peş peşe okunduğunda yenilik umudunun tükendiği görülüyor. Her seçim Erdoğan ve Bahçeli’yi yeniden iktidar yapmakta. Onlar da ülkeyi bildikleri gibi, yani eskiden ne yapıyorlarsa o şekilde yönetmeye devam ediyor.
Geldiğimiz yeri özetlersek, kararsızlık, geçici bir durağanlığın ifadesi değilse iktidarın ve muhalefetin ayrı ayrı konjonktürlerde topluma pompalandığı tükenmişlik hissinin doğrudan sonucu. Ne iktidar ne muhalefet, siyasette hiçbir şey değişmiyor. Her seçimin aşağı yukarı aynı sonucu doğurduğu, liderlerin aynı hataları tekrarladığı koşullarda vatandaşın sandığa gitme motivasyonu giderek azalmakta.
