Tam tersine, ağır bir mesleğin yükünü taşıyan bir insanın gerektiğinde destek istemesi son derece normaldir.
Bir polisin hayatını kaybetmesi, yalnızca bir ailenin yaşadığı büyük acı değildir. Aynı zamanda görev yaptığı teşkilatın, çalışma koşullarının ve meslek hayatının yeniden sorgulanması gereken ağır bir uyarıdır.
Polislik, toplumun güvenliğini sağlamak adına büyük fedakârlık gerektiren bir meslek. Polisler günün her saatinde görev yapıyor, şiddet ve ölüm riskiyle karşı karşıya kalıyor, ağır olaylara müdahale ediyor, insanların en zor anlarına tanıklık ediyor. Ancak bütün bunların yanında unutulmaması gereken çok önemli bir gerçek var: Üniformanın altında bir insan var.
O insanın da kaygıları, ailevi sorunları, ekonomik sıkıntıları, korkuları, yorgunluğu ve psikolojik yükleri olabilir.
Bu nedenle polis intiharlarını yalnızca münferit olaylar olarak değerlendirmek doğru değil. Her ölüm, teşkilatın çalışma koşullarından psikolojik destek sistemlerine kadar birçok konunun yeniden ele alınmasını gerektiren ciddi bir uyarı olarak görülmeli.
Öncelikle polislerin psikolojik desteğe ulaşmasının önündeki bütün engeller kaldırılmalı. Bir polis yardım istediğinde bunun mesleki kariyerine zarar vereceği, siciline yansıyacağı veya çalışma arkadaşları tarafından farklı değerlendirileceği endişesini yaşamamalı. Psikolojik destek, ancak kriz ortaya çıktığında başvurulan bir yöntem olmaktan çıkarılmalı; düzenli ve güvenilir bir sistem haline getirilmeli.
Çünkü yardım istemek zayıflık değildir.
Tam tersine, ağır bir mesleğin yükünü taşıyan bir insanın gerektiğinde destek istemesi son derece normaldir.
Bunun yanında çalışma ve nöbet düzenlerinin de ciddi biçimde değerlendirilmesi gerekiyor. Uzun çalışma saatleri, düzensiz uyku, arka arkaya nöbetler ve yeterince dinlenememe, zaten stresli olan mesleği daha da ağırlaştırabilir. Toplumun güvenliğini sağlayan insanların kendi sağlıklarını koruyabilecekleri çalışma koşullarına sahip olması gerekir.
Burada amirlere de önemli görev düşüyor. Bir personelin içine kapanması, davranışlarının belirgin şekilde değişmesi, sürekli yorgun görünmesi veya görev arkadaşlarından uzaklaşması göz ardı edilmemeli. Amirlerin yalnızca görev ve disiplin konusunda değil, personelin yaşadığı psikolojik sorunların erken işaretlerini fark edebilecek şekilde de eğitilmesi gerekiyor.
Ekonomik ve ailevi sorunlar da bu tablonun dışında tutulmamalı. Borç, geçim sıkıntısı, aile problemleri veya geleceğe ilişkin kaygılar, ağır görev koşullarıyla birleştiğinde kişinin taşıdığı yükü artırabilir. Bu nedenle teşkilat içerisinde psikolojik desteğin yanı sıra sosyal ve ekonomik danışmanlık hizmetleri de güçlendirilmeli.
En önemlisi ise polis intiharlarının nedenlerini bilimsel verilerle ortaya koyacak bağımsız ve düzenli bir araştırma sistemi kurulmasıdır. Her olaydan sonra birkaç gün konuşmak yerine, vakaların ortak özellikleri incelenmeli; çalışma koşulları, nöbet sistemi, görev yoğunluğu ve diğer risk faktörleri bilimsel yöntemlerle değerlendirilmelidir. Amaç suçlu aramak değil, bir sonraki kaybı önleyecek sistemi kurmak olmalıdır.
Polis intiharları konusunda artık yalnızca yaşanan acıyı haberleştiren değil, çözüm arayan bir yaklaşım gerekiyor.
Bir polis daha kaybetmeden psikolojik destek mekanizmaları güçlendirilmeli, çalışma koşulları gözden geçirilmeli, personelin yardım istemekten çekinmeyeceği bir kurum kültürü oluşturulmalı ve risk altındaki personele zamanında ulaşılmalıdır.
Çünkü üniforma, insanın duygularını ortadan kaldırmaz.
Polis de yorulur, polis de korkar, polis de çaresiz hissedebilir.
Ve bazen bir insanın hayatını değiştirecek şey büyük bir müdahale değil, zamanında uzatılan bir eldir.
Bir polis daha kaybetmeden, bu mesele artık ertelenmeden ele alınmalıdır.
