Harim-i İsmet, Osmanlıca kökenli bir ifadedir ve şu şekilde açıklanabilir:
Anlamı:
-
Harim: Korunan, kutsal ve dokunulmaz yer demektir. Genellikle özel, mahrem alanlar için kullanılır. Arapça kökenlidir.
-
İsmet: Günahsızlık, lekesizlik, masumiyet anlamına gelir. Aynı zamanda dokunulmazlık, temizlik ve namus gibi çağrışımları da vardır.
Birlikte kullanımıyla:
Harim-i İsmet, bir kişinin ya da kurumun dokunulmaz, saygıdeğer ve eleştirilemez alanı anlamında kullanılır. Daha geniş anlamıyla "kişinin onurunun, namusunun ve masumiyetinin korunması gereken kutsal sınırı" gibi yorumlanabilir.
Kullanım örnekleri:
-
Tarihi-siyasi bağlamda: "Padişahın harim-i ismetine dil uzatmak suç sayılırdı."
-
Mecazi anlamda: "Kimsenin harim-i ismetine dokunmamak gerekir." → Yani birinin özel yaşamına ya da kişisel haysiyetine saldırmamak gerekir.
Günümüz Türkçesinde daha çok mecazi, edebi veya tarihsel bağlamlarda geçer; modern dilde karşılığı “özel alan, dokunulmazlık, namus” gibi ifadelerdir.
