DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan, partisinin Meclis Grup Toplantısı'nda yaptığı konuşmada, barış ve demokrasi sürecinde dört aşamalı bir yol izlendiğini belirterek, "Önce süreci doğru tarif edelim. Doğru tarif edersek yanlış yapmayız. Bu ülkede bir kez daha oluşan umutları boşa çıkarmayız" dedi.
Partisinin haftalık grup toplantısında güncel siyasi gelişmeleri ve çözüm sürecine dair detayları değerlendiren DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan, konuşmasının başında basına yönelik operasyonlara ve kayyım atamalarına tepki gösterdi. Sözcü TV ve Sözcü.com.tr'ye yönelik müdahaleleri eleştiren Bakırhan, "Bu sabah Türkiye, bir kez daha bir televizyon kanalına düzenlenen sabah operasyonuyla güne uyandı. Halk TV’nin ardından Sözcü’ye de kayyım atandı. Basının kayyımlarla zapturapt altına alınmasına karşıyız. Yargının bir susturma aracına dönüştürülmesine amasız, fakatsız karşı olduğumuzu söylemek istiyorum" ifadelerini kullandı.
Ülkenin yüz yıldır ertelediği bir meselenin nihayet konuşulmaya başlandığını vurgulayan Bakırhan, bu süreci Cumhuriyet'in ikinci yüzyılında ortak ve eşit yaşam projesi olarak gördüklerini söyledi. Farabi'nin "Önce doğruyu bilmek gerekir. Doğru bilinirse yanlış da bilinir" sözüne atıfta bulunan Bakırhan, barışın doğrusunun müzakere ve hukuk olduğunu, yanlısının ise oyalamak, ertelemek ve demokratik siyasete tahammülsüzlük olduğunu dile getirdi.
Sürecin dört aşaması
Kamuoyunda merak edilen "süreç nerede ve ne kadar yol yürüdük" sorularına yanıt veren Bakırhan, barış sürecinin dört aşamadan oluştuğunu şu sözlerle açıkladı:
"Birinci aşama, silahların susmasıydı. Silahlar sustu. Çatışmaların bitmesiydi, çatışmalar sona erdi. Çok şükür, iki yıldır bir gencimiz yaşamını yitirmiyor. Bu aşama gerçekleşti. İkinci aşama, diyalog ve müzakere zemininin kurulmasıydı. İşte bugün bütün olumsuzluklara rağmen konuşabiliyoruz, görüşebiliyoruz. Bu zemin de kuruldu. Üçüncü aşama, hukuki ve siyasi çerçevenin oluşturulmasıdır. Bu konuda da Meclis’te bir komisyon kuruldu. Eksik de olsa bir yasa geçti. İstenen düzeyde olmasa da bir ilerleme olduğunu kabul etmek gerekir. Dördüncü aşama, demokratik siyasetin önünün açılmasıdır. Temel hak ve özgürlüklerin sağlanmasıdır. İşte önümüzdeki asıl iş budur."
PKK lideri Abdullah Öcalan’ın yeni yerine geçmesiyle çalışma koşullarının değiştiğini ve sekreteryasının güçlendirildiğini ifade eden Bakırhan, "Barış sürecinde silahsızlanma oluyorsa silahların yerine hukuku ve siyaseti koymak gerekiyor. Barış, siyasi iklim normalleştikçe zemin kazanır" dedi. Normalleşmenin sağlanması için çerçeve yasanın tüm yönleriyle hayata geçirilmesi, AYM ve AİHM kararlarının uygulanması, siyasetçilerin tutuksuz yargılanması, kayyımların çekilmesi ile düşünce, ifade ve basın özgürlüğünün sağlanması şart olduğunun altını çizdi.
Geçen hafta TBMM Başkanı Numan Kurtulmuş ile yapılan görüşmede Çerçeve Yasa'nın uygulanması ve izleme komisyonunun bir an önce kurulması gerektiğini aktardıklarını belirten Bakırhan, "Sayın Kurtulmuş, önerilerimize ve eleştirilerimize olumlu yaklaştı. Önümüzdeki günlerde izleme komisyonunun kurulmasını ve çalışmalarına başlamasını bekliyoruz" diye konuştu.
Aliağa'daki facia
Konuşmasında ekonomik kriz ve iş cinayetlerine de geniş yer veren Bakırhan, 9 Kasım’da İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik fabrikasında meydana gelen kazada 19 emekçinin yaşamını yitirdiğini hatırlattı. Hayatını kaybedenlerin birer istatistik olmadığını vurgulayan Bakırhan, "Kadir Kağan Öztürk 25 yaşındaydı. O fabrikada üç aydır mühendis olarak çalışıyordu. Şimdi hiçbirimizin hayatı Kadir Kağan Öztürk’ün hayatından daha değerlidir diyebilir miyiz? Kâr elde eden bu patronların hayatı Kadir Kağan Öztürk’ün hayatından daha mı değerlidir?" dedi.
Göksal Unaldı'nın işinin ilk gününde hayatını kaybettiğini belirten Bakırhan, "Vicdansız herifler kâr ediyorlar ama insanların insanca çalışabilecekleri, iş güvenliklerinin sağlandığı bir ortam yaratmıyorlar" sözleriyle duruma tepki gösterdi.
Bakırhan'ın açıklamalarının devamı şu şekilde:
"Şimdi o patronların hayatı Göksal Unaldı’nın hayatından daha mı kıymetlidir?
Vicdansız herifler kâr ediyorlar ama insanların insanca çalışabilecekleri, iş güvenliklerinin sağlandığı bir ortam yaratmıyorlar.”
Kârına önem veriyor ama işçinin yaşamını yitirmesini önleyecek altyapıyı kurmuyor. İhmal ediyor, görmezden geliyor. Üç beş kuruş daha fazla kâr etmek için insanların yaşamını yitirmesine sebebiyet veren kim olursa olsun, Allah kazandığı parayı burnundan getirsin, ona haram etsin.
Hani bir şair, bir emekçinin ağzından soruyor ya: “Ölüm hep bana mı düşer usta?”
Biz de buradan diyoruz ki ölüm hep emekçiye, işçiye mi düşer sayın yetkililer, sayın patronlar, sayın ülkeyi yönetenler?
Biz bunu bir kader olarak görmüyoruz. Özellikle bu tür katliamların takipçisi olacağımızı belirtmek istiyorum.
Bakın, daha acısı var. Bu ülkede emekçiler zaten ölüme terk edilmiş, anlatmaya gerek yok.
HABAŞ fabrikasında 61 yaşındaki Abdülkadir Kınacı da yaşamını yitirdi. Emekli olmuş ama geçinemiyor. 61 yaşında tekrar ikinci bir işte çalışmak zorunda kalıyor. Geçinemediği için… O da milyonlarca emekli gibiydi. O da yaşamını yitirdi.
Değerli arkadaşlar, bunlar can, bunlar insan. Bunların her gün basın karşısında resimlerini, fotoğraflarını, demeçlerini gördüğümüz, şatafatlı hayatlar yaşayan patronlardan bir farkı yok. Aslında farkları var. Daha değerliler, daha kıymetliler, daha insandırlar.
Çalmadıkları, çırpmadıkları için asgari ücretle çalışıyorlar. Madene iniyorlar, demir çelik fabrikalarında çalışıyorlar ve yaşamlarını yitiriyorlar.
Size söz olsun, bu canların hesabını mutlaka soracağız. Grup başkanvekillerimiz de burada. Olayın takipçisi olacağız. Ailelerine de sesleniyorum: Yalnız değilsiniz. DEM Parti yanınızdadır. Bunun hesabını soracağız.
İzmir HABAŞ’taki işçi katliamında hayatını kaybeden arkadaşlarımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Ailelerine başsağlığı diliyorum. Vicdanı olan bütün Türkiye halklarına da başsağlığı diliyorum.
Değerli arkadaşlar, bu ülkede işçinin canı ucuz. Biraz önce anlattım zaten. Ama hayat çok pahalı maşallah. Geçim şartları da çok zor.
Bu yetmiyormuş gibi bir de insanların birikimlerini fon vurgunuyla yok ediyorlar.
Fon vurgunu, üç beş kişinin bir araya gelip yüz binlerce insanı dolandırdığı sıradan bir adli vaka değildir. Biz böyle bakmıyoruz. Fon vurgunu, yandaşlığın ve çürüyen sistemin bir vesikasıdır. İktidarın ekonomi politikalarındaki başarısızlığıdır.
İktidar ne diyor? “Fon vurgunu mağdurlar dışındaki yurttaşları etkilemedi” diyor.
Külliyen yalan, büyük bir yalan!
Vurgun ortaya çıktığından bu yana hane halkı serveti yaklaşık 80 milyar dolar eridi. Bu düpedüz bir servet transferidir. Bu bir soygundur, bu bir vurgundur ve 86 milyonu etkileyen bir olaydır.
Bakın, bazı alanlarda fon vurgunundan sonra üretim durma noktasına geldi. İşten çıkarmalar aldı başını gidiyor.
Bursalı arkadaşlar, Bursa’dan gelenler söyledi. Fabrikalar kepenk kapatıyor.
Madem ekonomimiz iyi, bu vurgun kimseyi etkilemedi, peki Türkiye’de 2 bin 400 fabrikanın üzerine niye “Sahibinden satılık” yazıyor?
İş yapan, kâr eden, işçisinin ücretini veren fabrika niye satılsın değerli arkadaşlar?
Demek ki durumumuz bu kadar vahim.
enleri siz de hatırlıyorsunuz. “Gerekirse porsiyonları küçültürüz ama bizim partimiz, bizim arkadaşlarımız bu ülkeyi yönetsin” diyorlardı.
Peki, bugün aynı vatandaşlar ne diyor? Kars hayvan pazarına gidin, mikrofonu tutun, görürsünüz. “Sıkacak kemer kalmadı, takat kalmadı, derman kalmadı” diyorlar. “Demek ki 25 yıldır uğruna kemer sıktığımız bu iktidar bizim değil, AK torpillilerin ve bir avuç sermayedarın iktidarıdır” diyorlar.
Şimdi bu kardeşlerimiz haksız mıdır? Haksız değiller.
Değerli arkadaşlar, Türkiye ekonomisinde AKP döneminde dert üstüne dert bindi. Bir de bu üç harfli zincir marketler var. Bunlar ekonominin yaşayan vampirleridir. İşçinin hakkını, esnafın bereketini, istihdamı, üretimi bu zincir marketler emiyor, bitiriyor. Yerel üreticiyi baskı altına alıyor, zarar ettiriyor, üretimden düşürüyorlar.
Daha geçen gün Siirt’e gittik. Biz oradayken yoğurdu bakkallardan, köyde mayalanmış yoğurdu alıyorduk. O bakkalların çoğu kapanmış, yerlerine üç harfli marketler açılmış. İçinde ne olduğunu, nereden geldiğini, yoğurt mu değil mi, süt mü değil mi bilmediğimiz yoğurtları artık Siirt’te tüketiyorlar.
Zincir market nereye açılsa işçi sömürüsü en yüksek seviyeye çıkıyor, bölgedeki esnaf perişan oluyor. Size işte bir kentin örneğini söyledim.
Bu bir tesadüf mü? Tesadüf değil, bir tercihtir. Niye? Zincir marketler kazanıyor, geriye kalan herkes kaybediyor.
Gariban vergi veriyor, işçi, emekli vergi veriyor ama milyarlarca lira kâr eden zincir marketler doğru düzgün vergi bile vermiyor. Vergi muafiyetleri var. Sanki onların servetine servet katması gerekiyormuş gibi bir kanun var, bir kural var.
İşçi sömürüsü bu marketlerin tamamında var. Çalışma saatleri, fazla mesai, düşük ücret, geçim sıkıntısı, mobbing, iş güvencesizliği… Ne ararsanız var. Bunlar artık günlük çalışmalarının bir parçası hâline gelmiş durumda.
Bakın, bu üç harfli sömürü çarkları işçilerin molalarını bile gasp ediyor. 14-15 saat çalıştırdıkları işçinin içtiği bir bardak suyun bile hesabını yapıyorlar. Vicdanları kurumuş.
Bakın, insan sanır ki emekçiler markette değil, Mısır piramitlerinin yapıldığı o kölelik koşullarında yaşıyorlar. Aynı durum. Köleler o dönem 15 saat çalıştırılıyor muydu, bilmiyorum. 14-15 saat çalışma nedir?
İyi dinleyin burayı. Bir zincir markette çalışan işçiler eylem yaptı. Peki, bunların talepleri nedir, biliyor musunuz?
Eylem yapan işçiler diyor ki: “Ücretsiz su istiyoruz.”
Yine mukayese edelim. Yani 15 saat çalışıyor, su bile vermiyor ya! Sanki Kerbela’dır!
Yemek ücretinin iyileştirilmesini istiyorlar. Ya çalıştırıyorsun, karnını doyur!
Oturmaları yasak.
14-15 saat o çocuklar orada ayakta tutuluyor. İzlediniz, geçen gün kasa başında uykusuzluk ve yorgunluktan bayılan emekçi bir kardeşimiz oldu.
Emin olun, bunlar ilkel sömürü zamanlarında bile yoktu. Yaşadığımız bu çağda “Allah’tan korkun” diyeceğim ama zaten korkuları olsa çalışanlara su verirlerdi.
E, Allah belanızı versin diyeyim yani!”



